Ik ben Monique Venderbosch, geboren in mei 1962 in het dorpje Zieuwent in de Achterhoek. Ik was als kind dik en ik werd gepest. Vaak hield ik me stoer, maar het was erg vervelend om gepest te worden. Ik kan mezelf ervaringsdeskundige noemen als het gaat over afvallen. 

Sinds 1998 werk ik als tandartsassistente bij een groepspraktijk in Raamsdonksveer Noord Brabant. Hier zie ik geregeld kinderen en (jonge) volwassenen waarbij het mis gaat met het gebit. Vaak ligt het aan een slechte mondhygiëne, echter een tandonvriendelijk voedingspatroon veroorzaakt ook veel schade aan het gebit.

Mijn idee

Dit alles heeft me op het idee gebracht iets zinnigs te doen met het heden en het verleden. In 2014 heb ik mijn diploma "gewichtsconsulente" behaald en in 2015 de specialisatie "kind en voeding". Sinds 2016 heb ik naast mijn baan als tandartsassistente een eigen praktijk en begeleid ik kinderen en volwassenen naar een gezonde leefstijl.

"Mokemique" handelt volgens de richtlijnen "goede voeding" van de gezondheidsraad. De gezondheidsraad geeft adviezen uit ten aanzien van onze voeding aan de hand van wetenschappelijk onderzoek. Het voedingscentrum vertaalt deze adviezen naar richtlijnen voor de consument in begrijpelijke taal.

Mijn kernwaarden zijn:

  • Betrokken
  • Respectvol
  • Eerlijk en open
  • Op maat

Soms is er maar weinig nodig om iemand gezonder te laten leven. Ik geniet ervan wanneer ik daar onderdeel van mag zijn.

 

 

 

 

 

 

Zieuwent anno 2016  

Zieuwent het dorpje waar ik mijn jeugd heb doorgebracht. Er was geen computer. We speelden met de bal en we bouwden hutten. Op het schoolplein vermaakten we ons met tollen, knikkeren, touwtje springen, kaatsenballen en elastieken. We haalden kattenkwaad uit en gooiden met dikke stokken tamme kastanjes en walnoten uit de bomen in de tuin van de pastorie. Wanneer de buurman uit het bejaardencomplex dat zag, kon je maar beter hard rennen. Hij kwam je achterna met de greep, alsof hij je wilde spitzen. Woensdagmiddag en zaterdagmiddag rond 16.00 uur was er een kinderprogramma op televisie  Wij hadden Nederland 1 en 2 en nog een paar Duitse zenders. Klokslag 18.00 uur aten we warm en dat was bijna altijd aardappelen groente en vlees. Soms nasi of macaroni.

Naar de HAVO was het drie kwartier heen en drie kwartier terug fietsen. Naar de training voor de handbal nog eens twintig minuten heen en twintig terug en als we gingen stappen was het weer drie kwartier heen en drie kwartier terug fietsen. Met een lekke band moest je lopend naar huis, of aankloppen bij een boer in de hoop dat hij voor jou plakspullen had. We hadden geen mobiel om even naar huis te bellen. Niet eens iedereen had in die tijd een vaste lijn. Ik heb warme herinneringen aan deze tijd.

De maatschappij is verandert. Kinderen worden met de auto naar school gebracht of gaan zelfstandig met het openbaar vervoer. Volwassen nemen ook steeds vaker de auto of het openbaar vervoer. Alles moet snel. De schappen in de supermarkten bieden steeds meer keuzes. Helaas ook veel ongezonde en snelle producten. Kinderen en volwassenen van deze tijd staan voortdurend onder invloed van de media als het gaat om eten. Er is altijd reclame op televisie, op de computer of onderweg op straat. Bovendien zorgen diezelfde computer, televisie en auto voor minder beweging.

Dat hadden wij vroeger allemaal niet. Ik denk dat mijn jeugd in die zin makkelijker was. Wij hadden niet zoveel verleidingen.